Mojito’s

“Jij weet toch niet wat een perifrastische verhouding is”, doet ze neerbuigend. Het is zaterdagavond en mijn moeder strijkt. Ze is aan het opscheppen dat ze zoveel meer weet dan ik over de grammatica van zowat alle Germaanse talen. Dat is waar. Mijn moeder weet meer dan ik. Dat is natuurlijk niet zo raar, als je erbij denkt dat ze lichtjaren ouder is.

Ze wordt zo arrogant in haar alwetendheid dat ik besluit haar uit te dagen. “Weet jij hoe je een goeie mojito maakt?” vraag ik hoogmoedig. “Spuitwater, munt, limoen, rum? of vodka?”, probeert ze nog, maar het is duidelijk dat ik mijn slag thuis haal. 0-1 voor de thuisploeg. Maar de interesse is gewekt. Of ik volgende week mojito’s wil maken, vraagt ze. Dat wil ik graag.

En zo stond ik vorige week munt te plukken in onze moestuin. Ik toonde mijn moeder stap voor stap hoe je van die goed straffe mojito’s maakt waar je er geen twee van moet proberen drinken zonder scheef bekeken te worden in de bank. (of bij de post, ook geen aanrader!) Toen we gezellig onze cocktails uitdronken in de zon begon het me te dagen. Ze was me te slim af geweest. Ik had haar mijn geheim prijsgegeven.