Over wat ik geleerd heb in al die jaren als toiletmadam

“Ik heb maar voor tien cent geplast hoor!”, is één van de afgezaagde moppen die ik in die drie jaar als toiletmadam bij Club Brugge te horen kreeg.  Het waren mooie jaren, want toiletmadammen zijn een onderschat volk.  Mensen kijken op je neer, tot je ze vertelt hoe goed het wel verdient. Dan zwijgen ze (soms blinken hun ogen een beetje van ontzag, maar dat is zeldzaam).

Gisteren was de laatste match voor mij. voorlopig toch.  Want enkel studenten mogen deze job doen, en ik plan af te studeren deze zomer. Hoewel de vooruitzichten voor pas afgestudeerden niet altijd veelbelovend zijn denk ik niet dat een terugkeer naar de toiletbusiness erin zit voor mij.

Het zijn boeiende jaren geweest. Ik leerde veel bij over een wereld die ik niet kende. De wereld van de voetbalfans.  De sociologe in mij vierde feest, want aan boeiende sujetten was er geen gebrek.

In al die jaren heb ik veel voetbalfans leren kennen. Sommige waren leuk, andere wat minder. Er was de lelijke dwerg, een klein puisterig mannetje dat in onbewaakte momenten aan onze poep probeerde te komen. Er waren de huilende mannen die wij moesten troosten bij de dood van Sterchele. Er was de man die ons portret zou schilderen. en de man in het regenpak die helemaal van Brussel kwam met de brommer. Er was die man die elke match vier keer naar het toilet moest en die ene die maar om mijn telefoonnummer bleef vragen.

Soms was er ook eens een vrouw, maar niet zo vaak, want vrouwen zijn schaars in de voetbalwereld. Er was die man die klaagde over het gebrek aan zeepdispensers, en die ouwe, die me probeerde te kussen toen hij dronken was.  Er was Ritchie, met zijn nekmat en die man die klaagde over mijn paarse sjaal. En dan was er nog die man die me geld voor soep gaf, omdat ik zo koud had.

Er waren opvallend vaak mensen waarvan je niet helemaal zeker was of ze nu een beetje gehandicapt waren of gewoon wat raar in de omgang.  Zo was er die ene jongeman die voor de match altijd een praatje met mij kwam slaan. Gisteren ook. Omdat de match nog niet begonnen was toonden ze tennis op de tv’s. Ik vroeg hem of hij ook graag tennis zag. (ik probeerde me in te leven in de voetbalgeest, want ik zie helemaal niet graag tennis, omdat ik daar niets van snap) Hij zei dat hij niet graag tennis zag. “Maar het is Justin Henin, in de finale!”, zei ik.  Dat vond hij niet interessant, omdat ze een vuile waal was. Ik was verbaasd. Na al die jaren in de voetbalwereld had ik dat zelfs niet voelen aankomen. Ik vroeg hem wat ze dan wel verkeerd deed. Dat ze uit Wallonië komt, zei hij. Ik zei dat het toch toeval was, dat zij daar geboren was, en wij hier, en dat ze toch echt niets verkeerd deed. Maar hij was overtuigd. Ze was een vuile waal.

In al die jaren heb ik geleerd over mensen die een andere mening hebben, maar ook dat je meer fooi krijgt als je een kort rokje draagt. Ik leerde een heleboel voetballiedjes, en dat het hard kan waaien in een stadion.  Ik leerde zelfs hoe dat nu zit met die beker en de champions league en al! Het waren boeiende jaren. en ik heb nog goed verdiend ook.